Harry Potter FanFiction

By: Zuse
Style: Yaoi
Pairing: Draco Malfoy/Harry Potter
Rate: PG-13 (This Part)
Spoilers: No

Part 7

คาธรีน่าฉันเกลียดไอ้แมวบ้านั่น เสียงแหลมๆ ของพาร์กินสันกล่าวอย่างอาฆาตแค้น

ฉันต้องกำจัดมันออกไปให้พ้นจากชีวิตของฉันกับเดรโกให้ได้ ตั้งแต่มีมันเดรโกก็ไม่เคยสนใจฉันอีกเลย อะไรๆ ก็ไอ้แมวอัปลักษณ์ แถมแมวนั่นก็มารยาทซะไม่มีทำเป็นเรียบร้อยน่ารักต่อหน้าเดรโก แต่พอเจอหน้าฉันมันกลับเห็นฉันไม่อยู่ในสายตา เห็นทีคงอยู่ร่วมกันไม่ได้ซะแล้ว สาวน้อยแพนซี่ระบายออกมาอย่างเคียดแค้น

เมื่อก่อนเดรโกก็ไม่ค่อยสนใจเจ้าหล่อนอยู่แล้ว แต่ก็ยังพอมีบ้างที่จะพูดจาด้วย ถึงมันจะไม่ใช่คำพูดที่ฟังแล้วรื่นหูสักเท่าไหร่ แต่มันก็ยังดีกว่าตอนนี้ นอกจากแมวบ้าที่ชื่อทินเซลแล้วดูท่าเดรโกจะไม่สนใจอะไรอีก ที่สำคัญความใกล้ชิด ความเอาใจใส่ที่มัลฟอยมีให้กับแมวตัวนั้นมันก็ทำให้ปรอทความอิจฉาของแพนซี่พุ่งขึ้นสูงอยู่ทุกวัน

แล้วเธอจะทำยังไงล่ะแพนซี่ อย่าบอกนะว่าเธอจะขโมยทินเซลแล้วเอาไปขังไว้ที่อื่นน่ะ ไม่มีทางหรอก เพราะเวลามัลฟอยไม่อยู่ก็ให้แครบกักอยล์ดูให้ไม่ใช่เหรอ

นั่นสิ แต่ถ้าไม่มีคนอยู่เลยล่ะ มันก็เป็นโอกาสดีไม่ใช่เหรอ แพนซี่หันมาทางเด็กสาว ดวงตาเป็นประกายแฝงไว้ซึ่งความเจ้าเล่ห์อย่างชัดเจน

แล้วเธอจะหาโอกาสอย่างนั้นได้ที่ไหน ฉันยังไม่เห็นมีเลย คาธรีน่ามองตาเพื่อนสาวอย่างประหลาดใจ

โธ่ๆ คาธรีน่าที่รัก เธอนี่ช่างไม่รู้อะไรเลยจริงๆ เอาเถอะเธอคอยดูแล้วกันว่าฉันจะทำสำเร็จมั้ย แล้วก็ขอบใจนะสิ่งที่เธอพูดมันเป็นประโยชน์กับแผนการในครั้งนี้มากเลย แล้วสาวเจ้าก็รีบเดินกลับเข้าห้องนอนเพื่อไปเตรียมการอะไรบางอย่าง โดยปล่อยให้เพื่อนสาวนั่งอยู่ตามลำพังภายในห้องนั่งเล่นรวม

หึหึหึ...ใครกันแน่ที่ไม่รู้อะไรเลยแพนซี่ ดวงตาสีนิลสะท้อนกับเปลวไฟในเตาผิง รอยยิ้มน่ากลัวปรากฏบนใบหน้าหวาน

************************************

เช้าวันนี้เด็กนักเรียนตั้งแต่ชั้นปี 3 ดูคึกคักเป็นพิเศษ เหตุเพราะทางโรงเรียนได้อนุญาตให้นักเรียนไปเที่ยวฮอกส์มี้ดได้เป็นครั้งแรกตั้งแต่เปิดเรียนมา เด็กๆ พากันตื่นแต่เช้าอย่างสดใส ยกเว้นใครบางคน

แฮร์รี่...ทำไมเธอดูเหมือนคนอดนอนแบบนี้ล่ะ เฮอร์ไมโอนี่มองดูอาการของเด็กหนุ่มอย่างเป็นห่วง

นั่นสิแฮร์รี่ เมื่อคืนนายไปไหนมาแล้วกลับมาตอนกี่โมง รอนพยายามถามถึงสาเหตุของการอดนอนกับแฮร์รี่มาตั้งแต่เช้า แต่ร่างบางก็ไม่ยอมพูดอะไรออกมาเลย จนเด็กหนุ่มผมแดงต้องเป็นฝ่ายเลิกสนใจไปเอง

ฝ่ายแฮร์รี่ที่สภาพในตอนนี้ดูแทบไม่ได้ผมเผ้ายุ่งเหยิง ขอบตาดำคล้ำคล้ายหมีแพนด้า ก็จะไม่ให้เขามีสภาพเป็นแบบนี้ได้อย่างไร เมื่อคืนกว่าจะกลับถึงหอนอนก็ปาเข้าไป ตี 4 ถ้าไม่บังเอิญไปเจอกับฟิลช์เข้าก่อน แฮร์รี่ก็คงจะกลับถึงหอนอนตั้งนานแล้ว เด็กหนุ่มต้องเสียเวลาเลี่ยงไปใช้อีกทางหนึ่งเพื่อไม่ต้องไปเผชิญหน้ากับภารโรงงี่เง่าประจำฮอกวอตส์ แล้วด้วยความที่จิตใจไม่อยู่กับตัวเขาดันเลือกเส้นทางผิดแทนที่จะไปถึงหอนอนเร็วขึ้นผลมันก็เลยออกมาอย่างที่เห็น

ฉันไม่เป็นไรแค่ง่วงนอนนิดหน่อย เด็กหนุ่มว่าพลางปิดปากหาว สภาพที่เห็นในตอนนี้ของแฮร์รี่ พร้อมที่จะฟุบลงบนโต๊ะกินข้าวได้ทุกเวลา

เธอไปฮอกส์มี้ดไหวมั้ย ไม่ไปก็ได้นะแฮร์รี่ เฮอร์ไมโอนี่ถามย้ำอีกครั้งอย่างเป็นห่วง

ไปไหว ฉันไปไหว จะไปเมื่อไหร่ก็ปลุกด้วยแล้วกัน ทำไงได้ถึงจะง่วงนอนแค่ไหนแต่ก็ไม่อยากอยู่คนเดียวนี่ เหตุการณ์เมื่อคืนมันยังคงชัดเจนอยู่ในหัว ขืนอยู่คนเดียวได้คิดฟุ้งซ่านจนไม่ได้นอนอีกแน่ คิดแล้วก็น่าโมโห เมื่อคืนไอ้คุณชายงี่เง่าคงจะนอนหลับสบายล่ะสิ ก็แน่ล่ะสบายใจได้แล้วนี่ที่ไม่มีใครมาแย่งทินเซลไปจากตัวเอง แต่ด้วยความง่วงที่เข้ามาครอบงำทำให้แฮร์รี่ไม่ทันสังเกตเห็นใครบางคนที่โต๊ะสลิธีรินที่ตอนนี้ก็มีอาการไม่ต่างไปจากตัวเองเลย

************************************

เอ่อ...มัลฟอยนายไหวมั้ยจะกลับไปนอนหรือเปล่า หลังจากสังเกตท่าทางของลูกพี่มานาน แครบก็ทำใจกล้าถามขึ้นโดยมีกอยล์คอยให้กำลังใจอยู่ใกล้ๆ

ไม่...ฉันไม่อยากกลับไปนอน ร่างสูงตอบกลับมา พยายามทำให้ตัวเองสดชื่น

เมื่อคืนหลังจากกลับหอนอนแล้วเดรโกก็นอนไม่หลับ สมองเอาแต่ครุ่นคิดถึงใบหน้าหวานๆ ยามเมื่อมีน้ำตาเม็ดใสคลอเต็มดวงตาสวย เพียงแค่นั้นตัวเขาก็เผลอเรียกชื่อของพอตเตอร์ออกมาแล้ว ดีนะที่รู้ตัวเสียก่อนตอนหลังถึงได้กลับตัวมาเรียกพอตเตอร์เหมือนเดิม ไม่รู้ว่าฝ่ายนั้นจะรู้ตัวหรือเปล่าว่าคำเรียกแทนตัวได้เปลี่ยนไป ถึงจะแค่ครั้งเดียวก็เถอะ นึกแล้วก็เสียดายที่ไม่ได้ลิ้มรสความหอมหวานจากริมฝีปากอิ่มนั่น สัมผัสจากแก้มเนียน กลิ่นผมหอมกรุ่นยังคงติดจมูกมาจนถึงตอนนี้ นั่นแหละเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้เขานอนไม่หลับ จนต้องมานั่งตาปรืออยู่ตรงนี้

ได้เวลาไปฮอกส์มี้ดหรือยังกอยล์ ร่างสูงถามออกมาทั้งๆ ที่ยังปิดปากหาว

ได้เวลาแล้วมัลฟอย เราไปกันเถอะ

คุณชายแห่งสลิธีรินลุกขึ้นสะบัดศีรษะไล่ความมึนงง เส้นผมสีบลอนด์ปลิวพลิ้วไปตามแรงสะบัดก่อนที่เจ้าตัวจะยกมือขึ้นเสยผม การกระทำของร่างสูง เล่นเอาสาวๆ ที่แอบมองแทบจะละลายไปตามๆ กัน แต่เดรโกหาได้สนใจไม่ กลับมีสิ่งหนึ่งที่ชายหนุ่มเพิ่งสังเกตเห็น ตั้งแต่เช้ามาเขายังไม่เห็นหรือได้ยินแม้แต่เสียงแหลมๆ ของแม่สาวจอมตื้อพาร์กินสันที่ปกติจะเกาะติดเขาตลอดเวลา

เอ...วันนี้พาร์กินสันหายไปไหน แต่ก็ดีแล้วมียัยนี่อยู่ใกล้ทีไรมันน่ารำคาญทุกที เมื่อคิดได้ดังนั้นชายหนุ่มจึงเดินนำแครบ กอยล์ ออกจากห้องโถงเพื่อไปรายงานตัวกับฟิลช์

หอนอนสลิธีริน

แพนซี่ ไม่สบายหรือเปล่า ไปฮอกส์มี้ดไหวมั้ย มือเล็กๆ สัมผัสเบาๆ ที่หน้าผากเพื่อนรัก เพื่อวัดอุณหภูมิจากร่างกาย

คาธรีน่าฉันแค่ปวดหัวนิดหน่อย นอนพักก็หาย เธอไปเถอะ ขอโทษด้วยนะที่ไปฮอกส์มี้ดกับเธอไม่ได้ เสียงที่แหลมเล็ก ตอนนี้กลับฟังดูแหบแห้ง ใบหน้าอิดโรยดูซีดเซียว

อืม...นอนพักซะนะ ไม่ต้องห่วงฉันหรอก ฉันไปคนเดียวได้ เด็กสาวกระชับผ้าห่มให้กับเพื่อนรักเพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้กับคนป่วยบนเตียง

งั้นฉันไปก่อนนะแพนซี่ คาธรีน่าหันกลับมามองร่างบนเตียงอีกครั้งก่อนจะเดินออกไป

ทันทีที่ประตูห้องปิดสนิท แพนซี่ลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วโดยไม่มีร่องรอยของคนป่วยให้เห็นอยู่เลย รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

ขอโทษนะคาธรีน่าที่ฉันต้องหลอกเธอ แต่เธอเองก็ซื่อแสนซื่อแบบนี้สิฉันถึงชอบเธอเป็นพิเศษ เด็กสาวพึมพำขอโทษเพื่อนสาวที่แสนซื่อของเธอ

ภายนอกหอนอนสลิธีริน คาธรีน่ากำลังเดินไปตามทางยาวของระเบียงริมฝีปากบางบ่นพึมพำเพียงให้ตัวเองได้ยิน

หึ...แพนซี่เธอนี่ช่างโง่จริงๆ ไม่มีคนป่วยที่ไหนหรอกที่จะไม่สบายโดยที่เนื้อตัวเย็นแบบนั้น แต่ก็ขอบคุณความโง่ของเธอที่ทำให้ฉันสามารถทำอะไรๆ ได้ง่ายขึ้น

เมื่อถึงจุดหมายสายตาของหล่อนพยายามมองหาเจ้าของร่างสูงสง่า แต่ก็ต้องพบกับความผิดหวังเมื่อไม่พบบุคคลที่ต้องการเจอ เด็กสาวเดินไปรายงานตัวกับฟิลช์ก่อนจะออกเดินทางไปฮอกส์มี้ดตามลำพัง

************************************

ร้านรวงต่างๆ ภายในหมู่บ้านฮอกส์มี้ดยังคงเหมือนเดิม เด็กนักเรียนจากฮอกวอตส์กำลังพูดคุยและเลือกซื้อสินค้าภายในร้านต่างๆ อย่างสนุกสนาน แต่มีอีกมุมหนึ่งที่เห็นจะมีนักเรียนสนใจมากเป็นพิเศษ และหนึ่งในนั้นก็มีแม่สาวไฮเปอร์จากบ้านกริฟฟินดอร์นั่นเอง

เฮอร์ไมโอนี่เธอจะพาพวกเรามาที่นี่ทำไม รอนบ่นอย่างหงุดหงิดเมื่อเค้าต้องมาเบียดเสียดกับบรรดาสาวๆ และอาจรวมถึงเด็กผู้ชายบางคนด้วย

รอน เธอไม่รู้อะไรเลยเหรอ นี่น่ะ ซินิตร้า วอนแทรปป์ นักพยากรณ์สาวชื่อดังเลยนะ เธอมาเปิดการพยากรณ์ที่นี่ แต่ก็แค่สองวันเท่านั้น โชคดีจังเลยที่เรามาตอนที่เธออยู่พอดี เด็กสาวอธิบายให้แฟนหนุ่มฟังอย่างกระตือรือร้น

ฉันนึกว่าเธอจะไม่เชื่อเรื่องพวกนี้ซะอีก ตั้งแต่ตอนที่เธอเดินออกมาจากชั้นเรียนของทรีลอว์นีย์ตอนนั้น แฮร์รี่ทำหน้าเหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่เพื่อนสาวบอก

ก็แหมแฮร์รี่ ยัยทรีลอว์นีย์นั่นน่ะ ก็เป็นแค่จอมสร้างเรื่องเท่านั้น เธอก็รู้ว่ายัยนั่นทำนายว่าเธอจะตายทุกปี แล้วเป็นไงฉันก็เห็นว่าเธอกลับมาที่ฮอกวอตส์ทุกปีโดยไม่มีอะไรบุบสลายเช่นกัน เด็กสาวมองสำรวจร่างบางของเด็กหนุ่มพลางอมยิ้ม

นั่น!...นั่นแฮร์รี่ พอตเตอร์! คนดังแห่งโลกเวทมนต์ โอ้...ในที่สุดฉันก็ได้เจอเธอ เสียงแหบแห้งของหญิงสาวนักพยากรณ์ดังขึ้นท่ามกลางเสียงวุ่นวายของเหล่าบรรดานักเรียนจากฮอกวอตส์

ซินิตร้า วอนแทรปป์ หญิงวัยกลางคนแต่งตัวภูมิฐานด้วยเสื้อผ้าเนื้อดีสีม่วงสดทำให้ผิวขาวของเธอดูผุดผ่องอย่างน่าประหลาด ผมดำสลวยถูกเกล้าเป็นมวยประดับด้วยปิ่นทองคำ หล่อนลุกออกจากที่นั่งในกระโจมแล้วเดินตรงมาหาเด็กหนุ่มทันที นิ้วเรียวขาวคว้าข้อมือของแฮร์รี่ฉุดรั้งเด็กหนุ่มเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ตรงหน้าเธอ เมื่อเธอหย่อนกายนั่งลงตรงข้ามกับเด็กหนุ่ม การสนทนาจึงเริ่มขึ้น

ฉันดีใจจริงๆ ที่ได้เจอเธอคุณพอตเตอร์ ก่อนอื่นฉันขอชื่นชมในความกล้าหาญของเธอที่กล้าเผชิญหน้ากับจอมมารจนได้รับชัยชนะ และขอแสดงความเสียใจเรื่องพ่อทูนหัวของเธอด้วย ซีเรียส แบล็ก นับว่าเป็นเพื่อนของฉันด้วยเหมือนกัน หญิงสาวกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยนที่มอบให้กับเด็กหนุ่ม

ขอบคุณฮะ แต่ไม่ใช่แค่ผมคนเดียวที่สามารถปราบโวลเดอมอร์ได้ ยังมีศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ และทุกคนที่ร่วมมือกัน และคนที่สำคัญที่ทำให้เราได้รับชัยชนะก็คือ นายลูเซียส มัลฟอย

อ่า...ใช่สินะนายมัลฟอย ถ้าเขาไม่กลับใจหันหลังให้กับจอมมาร อัลบัส ดัมเบิลดอร์ คงต้องเสียกำลังคนไปมากกว่านี้แน่ๆ เอาล่ะ ในเมื่อฉันได้เจอเธอแล้ว ถ้าอย่างนั้นฉันขอพยากรณ์ดวงชะตาของเธอจะได้มั้ย หญิงสาวว่าพลางจ้องลึกในดวงตาสีมรกต มือข้างหนึ่งเลื่อนมาจับมือของแฮร์รี่ไว้ ชั่วเวลาหนึ่งเด็กหนุ่มรู้สึกเหมือนถูกมนต์สะกดยามที่ถูกดวงตาของอีกฝ่ายมองลึกเข้าไปในแววตาของเขา

เอ่อ...อย่าดีกว่าฮะ ผมไม่ค่อยชอบการพยากรณ์เท่าไหร่ เมื่อได้สติแฮร์รี่จึงปฏิเสธอย่างนุ่มนวล พร้อมกับค่อยๆ ดึงมือออกจากการเกาะกุมของซินิตร้า

เธอคงจะมีอะไรฝังใจกับวิชาพยากรณ์ล่ะซิ ได้ยินมาว่าซีบิลสอนวิชานี้ใช่มั้ย เธอไม่ต้องกังวลกับคำทำนายของซีบิลหรอก เธอก็เป็นแบบนี้แหละแต่มันก็ไม่เคยเป็นจริงอย่างที่เธอพูดซักครั้ง นอกจากว่าเธอจะพยากรณ์ออกมาตอนที่เธอไม่รู้ตัว และจงจำไว้เลยว่าไม่ว่านักพยากรณ์ที่เก่งกาจแค่ไหนก็ไม่มีใครที่มีพรสวรรค์มากเท่ากับซีบิล ทรีลอว์นีย์

คุณรู้จักศาสตราจารย์ทรีลอว์นีย์ด้วยเหรอฮะ เด็กหนุ่มถามอย่างสงสัย

โอ้...ทำไมจะไม่รู้จักล่ะตระกูลทรีลอว์นีย์เป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงทางด้านพยากรณ์จะตาย และซีบิลก็เป็นรุ่นน้องของฉันเอง หญิงสาวยิ้มให้แฮร์รี่อีกครั้ง แต่ยิ้มในครั้งนี้มันดูมีความหมายอะไรซ่อนอยู่ในรอยยิ้มนั้น

ผมคงต้องขอตัวก่อนนะฮะ เพื่อนของผมรอนานแล้ว แฮร์รี่รีบขอตัวกลับไปหารอนและเฮอร์ไมโอนี่เมื่อเห็นว่าตัวเองหายเข้ามานานแล้ว และบรรยากาศในตอนนี้มันดูแปลกๆ ยังไงชอบกล

เดี๋ยวก่อนคุณพอตเตอร์ ซินิตร้าเรียกแฮร์รี่ไว้ก่อนที่เด็กหนุ่มจะเดินออกจากกระโจมพยากรณ์

ฉันขอเตือนเธอไว้ อีกไม่นานเธอจะพบกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ซึ่งแม้แต่เธอเองก็ไม่อาจคาดคิด ขอให้เธออย่าได้ชะล่าใจในโชคชะตา เพราะมันอาจนำพาเธอไปพบกับสิ่งสำคัญที่จะทำให้ตัวเธอเองเปลี่ยนไป คุณพอตเตอร์ แฮร์รี่ได้แต่เพียงพยักหน้ารับพร้อมกับหมุนกายเดินออกไปสมทบกับเพื่อนสนิททั้งสอง

นายเข้าไปทำอะไรน่ะ แฮร์รี่ยายหมอดูนั่นทำอะไรนายหรือเปล่า รอนรีบร้อนถามแฮร์รี่เมื่อเห็นเด็กหนุ่มเดินฝ่านักเรียนกลุ่มใหญ่ออกมา

ไม่มีอะไรหรอกก็แค่ถามถึงเรื่องทั่วๆ ไปน่ะ แล้วก็เธอพยาการณ์อะไรให้ฉันนิดหน่อย อย่าไปสนใจเลย ร่างบางบอกปัดรอน แฮร์รี่ยังไม่อยากบอกเรื่องที่ได้ยินมาเพราะตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่ามันจะเกิดเรื่องดีหรือร้าย แฮร์รี่ไม่อยากให้เพื่อนทั้งสองต้องมาเป็นกังวลเกี่ยวกับตัวเขาอีก จะขออยู่อย่างสบายๆ สักปีนึงมันไม่ได้เลยหรือไง

ฉันอิจฉาเธอจังแฮร์รี่ น้อยคนนักที่จะได้พูดคุยกับซินิตร้า วอนแทรปป์อย่างใกล้ชิดแถมยังดูดวงชะตาให้เธอเองอีกด้วย เด็กสาวทำนัยน์ตาเคลิ้มฝัน เมื่อรู้ว่าเพื่อนรักได้ดูดวงชะตากับนักพยากรณ์ชื่อดัง

เฮอร์ไมโอนี่... รอนลากเสียงยาวเรียกชื่อแฟนสาวอย่างไม่เข้าใจ

************************************

ภายในห้องนั่งเล่นรวมสลิธีรินแพนซี่ พาร์กินสันกำลังทำลับๆ ล่อๆ อยู่หน้าห้องคุณชายแห่งบ้านสลิธีริน สองมือเล็กๆ ค่อยๆ ผลักบานประตูเข้าไป สองเท้าพยายามลงน้ำหนักอย่างเบาที่สุด กวาดสายตาไปทั่วห้องเพื่อมองหาร่างเล็กขนฟู แต่แล้วก็ต้องพบกับความผิดหวังเมื่อไม่เจอไอ้แมวบ้าอย่างที่ตั้งใจ

ไอ้แมวบ้า!ไปมุดหัวอยู่ที่ไหนนะ สบถออกมาอย่างหงุดหงิด ช่างไม่สมเป็นกุลสตรีเอาซะเลย

สาวน้อยแพนซี่ถือโอกาสเดินสำรวจรอบๆ ห้องที่หล่อนไม่เคยอย่างกรายเข้ามาเลย เตียงนอนหลังใหญ่กับผ้าปูสีน้ำเงินเข้มให้ความรู้สึกน่าหลงใหล เมื่อคิดถึงร่างสูงที่เอนกายนอนหลับบนเตียงนี้ทุกคืน แพนซี่ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้เตียงใหญ่หย่อนกายลงนั่งและทิ้งตัวลงนอนราบไปกับผ้าปูเนื้อดี กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยเข้ามาแตะจมูก แค่นี้ก็ทำให้สาวน้อยเคลิบเคลิ้มไปได้ง่ายๆ แต่เมื่อนึกถึงแมวอัปลักษณ์ที่ได้อยู่ร่วมห้องกับที่รักของหล่อนทุกคืนก็ทำให้แพนซี่หลุดออกจากภวังค์ หล่อนยันกายลุกขึ้นอย่างรวดเร็วก่อนที่จะเดินปึงปังออกไปนอกห้อง

ฉันต้องหาแกให้เจอให้ได้ คอยดู สายตาอาฆาตมาดร้ายปรากฏชัดอยู่ในแววตาของผู้พูด พร้อมกับร่างของแพนซี่ค่อยๆ หายลับไปตรงมุมระเบียงทางเดิน

หลังจากเดินตามหามาจนทั่วฮอกวอตส์แพนซี่ก็เริ่มถอดใจ ทำไมมันหายากหาเย็นแบบนี้ นี่ก็ใกล้เวลาพวกที่ไปฮอกส์มี้ดจะกลับมาแล้ว แม่สาวพาร์กินสันจึงตัดสินใจเข้าไปรอคาธรีน่าเพื่อนรักที่ห้องโถงด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดเหลือจะกล่าว ส่วนเจ้าตัวดีกลับไปนั่งๆ นอนๆ ในกระท่อมของแฮกริดอย่างสบายใจถึงจะมีเจ้าเขี้ยวคอยกวนใจก็เถอะแต่ก็ดีกว่านอนเหงาอยู่ในห้องของผู้เป็นนายตัวเดียว

กลับมาแล้วเหรอคาธรีน่าเป็นไงสนุกมั้ย พาร์กินสันถามไถ่เพื่อนรักอย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก ในหัวสมองกำลังครุ่นคิดถึงแมวขนฟูอัปลักษณ์ หายไปไหนนะ ทำไมถึงหาไม่เจอแล้วโอกาสดีๆ แบบนี้มันจะมีอีกเมื่อไหร่

ไม่หรอก ถ้าไม่มีเธอไปด้วยมันก็ไม่สนุก ว่าแต่ที่ไม่สบายหายหรือยัง อันที่จริงคาธรีน่าในตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรไปจากแพนซี่นักหรอก เพราะวันนี้ทั้งวันเธอตามหาร่างสูงสง่าที่แอบหลงใหลมานานแสนนาน แต่เดินหาเท่าไหร่ก็ไม่พบ ที่ต้องพยายามทำเป็นร่าเริงก็เพียงเพื่อไม่ให้แพนซี่ติดใจสงสัยอะไร

หายแล้ว คำตอบสั้นๆ ออกมาจากปากเรียวเล็กนั่น ทำให้คาธรีน่ารู้ได้ว่าแผนการของตนนั้นไม่สำเร็จ

อีกหนึ่งเดือนการแข่งขันควิชดิชรอบสองจะเริ่มขึ้นเธอจะไปดูมัลฟอยแข่งกับฮัฟเฟิลพัฟมั้ย คาธรีน่าถามหยั่งเชิงเพื่อนสาวที่ยังคงอารมณ์เดิมไว้ไม่เปลี่ยนแปลง

ต้องไปดูสิ ถามมาได้ยังไงคาธรี...น่า ขอบใจนะเธอทำให้ฉันนึกอะไรออกแล้ว รอยยิ้มกลับมาบนใบหน้าของแพนซี่อีกครั้ง

อะไรกันแพนซี่ฉันไม่เห็นเข้าใจเธอเลย ถึงปากจะบอกว่าไม่เข้าใจ แต่ยิ้มที่ถูกส่งกลับไปให้แพนซี่มันมีความหมายอะไรแอบแฝงที่คนได้รับไม่ทันได้สังเกตเห็น

************************************

บริเวณหน้าห้องโถงแฮร์รี่กำลังเดินวนไปวนมาอย่างกระสับกระส่าย หลังกลับจากฮอกส์มี้ดจนทานข้าวเสร็จเด็กหนุ่มบอกให้เพื่อนสนิททั้งสองกลับหอนอนไปก่อนโดยที่ตัวเองมีธุระอะไรบางอย่างที่ต้องไปทำ

คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง ก็หมอนั่นเอ่ยปากบอกเองว่าถ้าอยากเจอก็ให้บอก แครบ กอยล์ เด็กหนุ่มกำลังนึกทบทวนคำพูดเมื่อคืนของร่างสูง แล้วคนที่เขากำลังรอคอยก็เดินออกมาจากห้องโถง

เอ่อ... ร่างบางเกิดอาการพูดไม่ออกขึ้นมากะทันหัน สมุนสองคนยืนรอฟัง ทั้งหงุดหงิดเพราะไม่ชอบหน้าเจ้าหัวบากอยู่เป็นทุนเดิม แล้วอีกฝ่ายยังจะมาทำอ้ำอึ้งไม่พูดอะไรเสียอีก

ว่าไง พอตเตอร์มีอะไรก็ว่ามาเรารีบ แครบถามร่างบางตรงหน้าเมื่อเห็นว่าไม่พูดธุระของตนเองซะที

คือ...คือว่าฉันอยากเจอทินเซล เฮ้อ...ในที่สุดก็พูดออกไปจนได้ไม่รู้ว่ามัลฟอยจะบอกสองคนนี้ให้รู้เรื่องหรือยังนะ

อ๋อ...ได้ซิ ลูกพี่สั่งไว้ว่าถ้านายอยากเจอก็ให้เราสองคนพาทินเซลมาหานาย

แต่ตอนนี้เราคงช่วยอะไรนายไม่ได้หรอกนะ เพราะทินเซลอยู่กับมัลฟอยที่ริมทะเลสาบโน้นแน่ะ กอยล์เสริมคำพูดของเพื่อนร่างยักษ์

งั้นเหรอ...ขอบใจ แววตาสดใสสลดลงวูบนึง ก่อนที่จะตัดสินใจหมุนตัวเดินออกไปนอกปราสาท สองเท้าพาตัวเองเดินมาที่ริมทะเลสาบโดยอัตโนมัติ เมื่อมาถึงแฮร์รี่ก็เห็นมัลฟอยกำลังนอนหลับอยู่ตรงใต้ต้นไม้ใหญ่ โดยมีทินเซลนอนหมอบอยู่ข้างๆ

เด็กหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ร่างสูงเรื่อยๆ จนมาถึงที่หมายแฮร์รี่นั่งลงใกล้ๆ ร่างที่กำลังนอนหลับ ดวงตากลมโตกำลังพิจารณาใบหน้าคมอย่างสนใจ รูปหน้าคมสมส่วน คิ้วเรียวเข้ม จมูกโด่งและปากเรียวได้รูป ทุกอย่างที่รวมเป็นมัลฟอยมันช่างหน้าหลงใหลเสียจริงๆ แต่เมื่อนึกถึงปากเสียๆ ที่คอยชอบพูดจาถากถางมันก็ชวนอยากให้ฝากรอยแผลที่ปากนั่นซักแผล คนอะไรตอนหลับก็ดูดีหรอกแต่พอตื่นขึ้นมา ทำไมมันกวนประสาทชะมัด

กว่าจะรู้สึกตัวว่าเผลอจ้องร่างสูงอยู่นาน คนที่ตัวเองคิดว่ากำลังหลับก็ลืมตาขึ้นมือแกร่งรวบตัวร่างบางทันควัน ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าแฮร์รี่ลงไปนอนอยู่บนพื้นหญ้านุ่มโดยมีร่างของคุณชายมัลฟอยคร่อมทับอยู่ด้านบน ไม้กายสิทธิ์ของร่างสูงกำลังชี้อยู่ที่คอขาวผ่องของร่างบาง แต่เมื่อเห็นว่าร่างข้างใต้คือใครเดรโกก็รีบปล่อยแฮร์รี่ให้เป็นอิสระ ปลายไม้ถูกเลื่อนออกไปจากคอก่อนที่จะถูกเก็บเข้าเสื้อคลุม

นายเองเหรอพอตเตอร์ ร่างสูงพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ แต่ใบหน้ายังคงความเรียบเฉยเอาไว้ได้อย่างดี

เอ่อ...ขอโทษที่ทำให้ตกใจ มัลฟอย

มีธุระอะไร คำพูดห้วนๆ ชวนน่าหมั้นไส้ ที่ทำให้คนฟังถึงกับนึกอยากจะหาอะไรกระแทกให้ปากมันแตกสักที

ฉันไม่ได้มาหานาย ก็แค่มาหาทินเซล ลูกสมุนของนายบอกว่าทินเซลอยู่กับนายที่นี่ ร่างบางตอบกลับไปทั้งที่ๆ สายตายังอยู่ที่ทินเซล มือเรียวลูบขนนุ่มๆ ไปมาก่อนที่จะอุ้มเจ้าตัวดีขึ้นมานั่งบนตักอุ่น

ดูท่ามันจะติดนายมากนะ มากกว่าฉันด้วยมั้ง

แหงล่ะ ก็ฉันเป็นคนซื้อทินเซลมาเอง ชื่อฉันก็เป็นคนตั้งให้ แล้วทินเซลน่ะอยู่กับฉันที่กริมโมลด์เพลซก่อนที่จะมาฮอกวอตส์แถมยังอยู่กับฉันอีกอาทิตย์ก่อนที่จะมาเจอกับนายซะอีก เป็นครั้งแรกในรอบ 7 ปี ที่คู่กัดตลอดกาลอย่างแฮร์รี่และมัลฟอยจะพูดจากันดีๆ สักครั้ง

มัลฟอย...ฉันเสียใจด้วยเรื่องพ่อและแม่ของนาย อยู่ๆ ร่างบางก็เปลี่ยนเรื่องพูดขึ้นมาเสียเฉยๆ

ช่างมันเถอะพอตเตอร์ มันผ่านมานานมากแล้ว ตอนนี้ฉันก็ชินซะแล้วที่ต้องอยู่คนเดียว นายไม่ต้องมาสงสารฉันหรอก ร่างสูงบอกปัด เก็บซ่อนความเหงาไว้อย่างมิดชิด

ตั้งแต่การสูญเสียนายและนางมัลฟอยในครั้งนั้น แฮร์รี่ยังไม่มีโอกาสที่จะได้แสดงความเสียใจกับเดรโก มัลฟอยเลยสักครั้ง ถึงร่างสูงจะบอกว่าไม่เป็นไรแต่เด็กหนุ่มก็รู้สึกได้ว่ามัลฟอยไม่ได้รู้สึกอย่างที่ปากพูดเลยสักนิด

นายไม่ได้อยู่คนเดียวแล้วนี่ ตอนนี้นายมีทินเซลแล้วก็ยัง... ร่างบางหยุดคำพูดไว้แค่นั้นก่อนที่จะหลุดความรู้สึกที่มีต่อร่างสูงออกไป

หือ...แล้วก็ยังอะไร พอตเตอร์ คิ้วเรียวขมวดขึ้นเมื่ออยู่ดีๆ แฮร์รี่ก็หยุดพูดไปซะเฉยๆ ซึ่งตัวเขาเองก็แอบหวังเอาไว้ลึกๆ ว่าคนที่นั่งอยู่ข้างจะเป็นหนึ่งในนั้น

เอ่อ...แล้วก็ยังมีแครบ กอยล์ อยู่ด้วยไง

สองคนนั่นเหรอ ฉันไม่นับว่าเป็นคนในครอบครัว แต่ก็ขอบใจนะพอตเตอร์ที่นายทำให้ฉันได้เจอกับทินเซล ร่างสูงส่งมือให้ร่างบาง แฮร์รี่ลังเลอยู่นิดๆ ว่าเขาสมควรรับมิตรภาพใหม่ที่มัลฟอยหยิบยื่นให้หรือไม่ ในที่สุดเด็กหนุ่มก็ตัดสินใจยื่นมือไปสัมผัสกับมือใหญ่ที่ถูกส่งมาให้ก่อนหน้า

มิตรภาพใหม่ได้เริ่มก่อตัวขึ้น เพียงเท่านี้แฮร์รี่ก็มีความสุขแล้ว จากที่ไม่เคยคิดฝันว่าความสัมพันธ์ระหว่างตัวเขากับมัลฟอยจะสามารถเปลี่ยนรูปแบบจากศัตรูมาเป็นมิตรได้เพียงแค่ชั่วข้ามคืน หรือว่านี่จะเป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ตามที่ซินิตร้า วอนแทรปป์ได้ทำนายเอาไว้

นายจะนั่งตรงนี้อีกนานหรือเปล่า ฉันจะกลับเข้าไปข้างในแล้ว...ไปทินเซล ไม่ทันให้ร่างบางได้ตอบ เดรโกก็ลุกขึ้นเดินจากไปพร้อมกับที่ทินเซลกระโดดลงจากตักของแฮร์รี่และเดินตามร่างสูงไป แฮร์รี่ได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างของอีกฝ่ายไกลออกไป ก่อนที่เด็กหนุ่มจะลุกขึ้นเดินกลับหอนอนไปตามลำพัง

อันที่จริงเดรโกไม่อยากจะเดินหนีแฮร์รี่ออกมาเร็วขนาดนี้หรอก แต่เพราะชายหนุ่มกำลังกลัวที่จะยอมรับกับตัวเองว่าตอนนี้ความรู้สึกที่เขามีให้กับพอตเตอร์มันเริ่มจะเปลี่ยนไป ยิ่งเมื่อหวนกลับไปนึกถึงคำทำนายที่ผู้หญิงประหลาดได้บอกกับเขาไว้ มันยิ่งทำให้มันทำให้เขารู้สึกกังวลและสับสนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

..........ยามเย็นในหมู่บ้านฮอกส์มี้ด ตามทางเดินที่เริ่มร้างผู้คนร่างสูงสง่าเดินมาตามทางอย่างช้าๆ มือข้างหนึ่งกำลังหมุนแหวนประจำตระกูลที่นายลูเซียส มัลฟอยมอบไว้ให้ก่อนจะสิ้นใจ ทุกวันนี้เดรโกยังนึกสงสัยอยู่ว่า เพราะเหตุใดพ่อของเขาจึงกลับใจหันไปช่วย อัลบัส ดัมเบิลดอร์ แต่แล้วความคิดก็ต้องยุติลงเมื่อแหวนวงสำคัญร่วงหลุดไปจากมือ ขายาวก้าวตามแหวนที่กำลังกลิ้งไปตามทาง แต่ก่อนที่ร่างสูงจะสาวเท้าก้าวไปถึง ก็ปรากฏมือๆ หนึ่งหยิบมันขึ้นมาเสียก่อน หญิงวัยกลางคนผิวขาวกำลังเดินเข้ามาหาชายหนุ่มอย่างช้าๆ เมื่อมาถึงมือเรียวขาวก็ยื่นแหวนวงนั้นให้ร่างสูง ปลายนิ้วสัมผัสกันในช่วงเวลาหนึ่งขณะที่ส่งแหวน ตาคมยังคงจ้องตาของอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ ก่อนที่คุณชายมัลฟอยจะได้พูดอะไร หญิงวัยกลางคนก็ชิงพูดขึ้นซะก่อน

จงเชื่อในพรหมลิขิต และอย่าอวดดีกับโชคชะตา คำพูดออกมาจากริมฝีปากบางเพียงแค่หนึ่งประโยค แต่ความหมายของมันนี่สิ ผู้หญิงคนนี้ต้องการจะสื่ออะไรกับเขางั้นเหรอ กว่าเดรโกจะรู้สึกตัวหญิงวัยกลางคนในชุดสีม่วงสดก็ได้หายไปเสียแล้ว บริเวณรอบๆ ตัวเขาในเวลานี้มันเริ่มว่างเปล่าปราศจากผู้คน..........

คำพูดปริศนายังคงดังก้องอยู่ในหัวของชายหนุ่มมาจนถึงตอนนี้ จริงๆ แล้วที่ริมทะเลสาบ คุณชายมัลฟอยไม่ได้นอนหลับ แต่เพียงแค่พักสายตาและคิดทบทวนคำพูดของหญิงวัยกลางคนที่เขาเจอที่ฮอกส์มี้ด จนเมื่อมีคนมารบกวนความเป็นส่วนตัวนั่นแหละ ร่างสูงถึงได้รู้สึกว่าที่ตรงนั้นไม่ได้มีแค่เขากับทินเซล ตามสัญชาตญาณจึงทำให้เดรโกคว้าตัวผู้บุกรุกพร้อมกับหยิบไม้กายสิทธิ์เพื่อป้องกันตัว แต่เมื่อพบกับดวงตาสีเขียวใสและใบหน้าเนียนของอีกฝ่ายเดรโกจึงได้ลดไม้กายสิทธิ์ลง ดวงตาคู่นั้นมันทำให้เขารู้สึกแปลกๆ ทุกครั้งเมื่อใดที่ได้สบตา

พรหมลิขิตเหรอ...ไร้สาระน่า มันก็แค่คำพูดของผู้หญิงสติไม่ดีคนนึงก็เท่านั้นเอง ร่างสูงพึมพำกับตัวเองก่อนจะเดินกลับเข้าหอนอนสลิธีรินพร้อมกับมีแมวขนฟูเดินตามไม่ยอมห่าง

TBC